ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Η πονηρή ντρίμπλα του Νίκου Βούτση


Οι εθνοπατριοί του κακού μας του καιρού γνωρίζουν πολύ καλά ότι η καλύτερη άμυνα είναι η αντεπίθεση. Δεν έχει σημασία αν η αντεπίθεση γίνεται πάνω στο ίδιο ζήτημα αντιπαράθεσης. Ακόμη αποτελεσματικότερη είναι αν γίνεται πάνω σε διαφορετικό θέμα. Αυτό έκανε ο Νίκος Βούτσης και οι κάποιοι "άγιοι" τσίμπησαν και πέρασαν τρομοκρατημένοι στην άμυνα! "Μη μας την Ορθοδοξία τάραττε!"

 Έτσι λοιπόν, αντί οι "άγιοι" να συσπειρωθούν γύρω από τον Μητροπολίτη Κοζάνης που αποκάλεσε τη Βουλή βόθρο, ανεβάζοντας τους τόνους και τεκμηριώνοντας τα περί κοινοβουλευτικού βόθρου, ως όφειλαν, βγήκε ο  "προοδευτικός" Βούτσης στο Συριζαίϊκο παραμάγαζο της ΕΡΤ και επιτέθηκε στους "συντηρητικούς" και, εμμέσως πλην σαφώς, στην Ορθοδοξία, αλλάζοντας την ατζέντα της αντιπαράθεσης. Και φυσικά ούτε κουβέντα για την ταμπακιέρα, δηλαδή την κόπρο του Αυγείου μέσα στη Βουλή. Ξεχάστηκε αυτό. Πυροτέχνημα ήταν και έσβησε στον αέρα!

Τόσο πνευματικά ασπόνδυλη είναι η Ιεραρχία της Ορθοδοξίας (κακοδοξίας) και τόσο παμπόνηρος ο Νίκος Βούτσης και οι ομοϊδεάτες του, οι  αυτοαποκαλούμενοι "αριστεροί" και "προοδευτικοί'.

Και αντί η συνέντευξη να περιστραφεί στο πού πρέπει να πάει η "μεταμνημονιακή" Ελλάδα και με ποιες σταθερές για να ορθοποδήσει από τον οικονομικό, κοινωνικό και ηθικό μαρασμό, ακούσαμε αοριστίες περί ανταγωνισμού μεταξύ "προοδευτικής" κατεύθυνσης και "συντηρητικής", μεταξύ των οποίων καλείται να επιλέξει η κοινωνία οψέποτε βγει από τα μνημόνια, ζήσε Μάη μου!

Να αποφασίσει δηλαδή η κοινωνία αν στη θέση των μαθητικών παρελάσεων πρέπει να θεσμοθετηθούν οι παρδαλές "gay parades", αν στη θέση του "Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών" πρέπει να μπει το σύνθημα "Ελλάς απάτριδων, αναρχικών και προσφύγων", αν στη θέση του "Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια" πρέπει να μπει "Παγκοσμιοποίηση, Αθεΐα, Μπουρδέλο", ώστε να πετάξει από πάνω της τη ρετσινιά του συντηρητισμού και να γίνει κι αυτή ένα "σύγχρονο" κράτος!

Τη στιγμή που οι ομοφυλόφιλοι αγωνίζονται να αποκτήσουν όλα τα δικαιώματα μιας φυσιολογικής οικογένειας και να υιοθετούν μάλιστα παιδιά, ο Βούτσης και οι "προοδευτικοί" ομοϊδεάτες του πασχίζουν να διαλύσουν την παραδοσιακή οικογένεια! "Προοδευτικό" οξύμωρο, ε;

Στο κεφάλι του κυρίου Βούτση - τρικυμία εν κρανίω! - το εμπόδιο στην πρόοδο μιας κοινωνίας είναι η έννοια της πατρίδας, η οικογένεια, η θρησκεία και οι παραδόσεις, και  κατ' αυτόν πρόοδος σημαίνει το ξήλωμα συλλήβδην όλων των παραδόσεων, υγιών τε και μη.

Και βέβαια, η Ελλάδα,  αν και κατά το 90% ορθόδοξη - το παραδέχτηκε και ο κ. Βούτσης - δεν υπήρξε ποτέ χριστιανική. Δηλαδή το "Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών" δεν ανταποκρινόταν ποτέ στην πραγματικότητα, αφού η Ορθοδοξία έχει νοθεύσει τη διδασκαλία του Χριστού με τα δογματικά πιστεύω της, έχει εισαγάγει στο τελετουργικό της αντίχριστες πρακτικές και από μονοθεϊστική θρησκεία έχει καταντήσει ειδωλολατρία. Με άλλα λόγια, ο Ορθόδοξος δεν είναι κατ' ανάγκη Χριστιανός, ή για να το θέσω αλλιώς, ο πραγματικός Χριστιανός που βιώνει τη διδασκαλία του Χριστού και ενσαρκώνει το πνεύμα του, δεν μπορεί να είναι Ορθόδοξος. Ο πραγματικός Χριστιανός δεν έχει καμία θρησκεία και δεν φοράει ταμπέλα. Στη ερώτηση "εσύ τι είσαι;" απαντάει συνήθως "προσπαθώ να είμαι άνθρωπος".

Αντί λοιπόν το δίλημμα να είναι επιστροφή σε προαιώνιες αρχές και αξίες, σε ηθικούς νόμους, στον ορθό λόγο, στη φιλοπατρία και στην εξυγίανση της οικογένειας και της Παιδείας, ο Νίκος Βούτσης, στο όνομα της προοδευτικότητας, προτείνει το μηδενισμό αρχών και αξιών και την επιστροφή στο χάος. Αλλά, δυστυχώς, οι Ιεράρχες, περί άλλα μεριμνώντες και τυρβάζοντες, δεν έχουν την πνευματική δύναμη να τον αντιμετωπίσουν και να τον αφυπνίσουν από τις σκουριασμένες ιδέες του. Διότι ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος...

------------------------

Παραθέτω αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Νίκου Βούτση Προέδρου της Βουλής, στην ΕΡΤ1 στις  09/08/2017 

Δημοσιογράφος: Πολύς λόγος γίνεται τώρα τελευταία κύριε Πρόεδρε για το θέμα της αριστείας. Έχω την εντύπωση ότι αυτό γινόταν και παλιότερα, δεν είναι κάτι καινούργιο. Απλώς έχω την αίσθηση ότι έχουν πολύ ανέβει οι ιδεολογικές αποχρώσεις, οι ιδεολογικοί τόνοι. Μια κόντρα δηλαδή σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο για την αριστεία. 

Νίκος Βούτσης: Τι να πει κανείς; Δηλαδή το να ανακαλύπτουμε διάφορες έννοιες γύρω από τις οποίες διεξάγεται μία ιδεολογική πολιτική συζήτηση ή αντιπαράθεση δεν είναι πάντοτε το πιο χρήσιμο όταν δεν μπαίνουμε στην ουσία των πραγμάτων. Περί αυτού πρόκειται διότι όλοι έχουν επίγνωση ότι ο συναγωνισμός και στο επίπεδο του σχολείου ακόμα, πριν το πανεπιστήμιο πόσο μάλλον πριν από την παραγωγική διαδικασία είναι μία έμφυτη, μία δημιουργική μπορεί να πει κανείς διαδικασία.

Αλλά άλλο αυτό και άλλο ο ανταγωνισμός και η προσπάθεια ο ένας να πατάει πάνω στον άλλο και να ιδεολογικοποιούνται θέματα τα οποία η ίδια η ζωή έχει δείξει ότι για κάθε έναν από μας, για κάθε άνθρωπο, πόσο μάλλον για τα μικρά παιδιά, μέσα στο διάβα του, μέσα στη ζωή, ανάλογα με τις κλίσεις του, διαμορφώνουνε μία άλλη διαδρομή και πορεία. Αλίμονο αν υπάρχει σφραγίδα για τον άριστο ή για τον ενδιάμεσο ή για τον άλλο με τις αντίστοιχες απολαβές.

Η ίδια η ζωή έχει δείξει πως μαθητές, π.χ. οι οποίοι έχουν περάσει από διάφορες φάσεις – μέτριοι, καλύτεροι, ως προς την απόδοσή τους λέω, έτσι; - όχι μόνο έχουν καταξιωθεί αλλά έχουν και ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, ιδιαίτερες κλίσεις όπου αναδεικνύονται άριστοι από κάθε άποψη μέσα στην ίδια τη ζωή, εννοώ και επαγγελματικά και επιστημονικά κλπ, ενώ δεν έχουν δώσει αυτό το στίγμα εγκαίρως την ίδια στιγμή που είναι στο σχολείο. (…)

Μην κάνουμε επομένως προς τους γονείς μία πίεση την οποία κάποιοι εξ αυτών μεταφέρουν και μέσα στη σχολική κοινότητα και οι οποίοι θέλουν να περάσουν τη δικιά τους κοινωνική επιβεβαίωση, δυστυχώς το βλέπουν έτσι, μέσω της πίεσης για μία ταμπέλα αριστείας. Αυτή είναι η δικιά μου άποψη. Όχι σκιαμαχίες γύρω από ταμπέλες. Συζήτηση επί της ουσίας σ’ ένα πολύ σημαντικό περιβάλλον. (…)

Είναι πολύ καλό πράγμα η ευγενής άμιλλα, είναι πολύ καλό το ότι κάποιοι κάνουν επιδόσεις πολύ σημαντικές σε διάφορους τομείς. Ποιος το αμφισβητεί αυτό; Γιατί να γεννηθεί μία αντιπαράθεση γύρω από αυτό το πράγμα. (…)

Είναι μία πολιτική αντιπαράθεση πάνω σε λεπτά ζητήματα που δεν χρειάζεται να παίρνει τόσο μεγάλες διαστάσεις.  Η εποχή δεν μπορεί να είναι βαθύτατα συντηρητική ούτε η Ελλάδα η μεταμνημονιακή για την οποία όλοι πρέπει να εργαζόμαστε και να έχουμε ένα όραμα αυτή τη στιγμή – να προσπαθούμε να το οικοδομήσουμε, δεν είναι κάτι εύκολο μετά από έναν οκτάχρονο πόλεμο – Δεν μπορεί αυτή η Ελλάδα να είναι του «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια» και «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών». Είμαι τόσο σαφής για να τελειώνουμε με αυτή την κουβέντα.

Δηλαδή η επαναφορά συνεχώς μιας ατζέντας η οποία παραπέμπει σε τελευταία ανάλυση σε βαθύτατα συντηρητικά αποτυπώματα του παρελθόντος δεν μπορεί να είναι η σημαία της Ελλάδας της μεταμνημονιακής.

 Δημοσιογράφος: Μα είμαστε ορθόδοξοι! 

Νίκος Βούτσης: Δεν υπάρχουν ορθόδοξοι λαοί, κύριε Παπάζογλου. Με συγχωρείτε πάρα πολύ…. Αφορά το 90%. Είμαστε από τους πιο ομογενοποιημένους λαούς παγκοσμίως σε σχέση με θρησκευτικές δοξασίες. Αλίμονο όμως δεν είμαστε ούτε Ταλιμπάν ούτε φονταμενταλιστές. (…)

Η θρησκευτική συνείδηση είναι για κάθε άνθρωπο κάτι το ιδιαίτερο. Δεν γεννιέται κανείς και πεθαίνει στο πλαίσιο ενός λαού ή μίας εθνότητας ΚΑΙ με το θρησκευτικό συναίσθημα αποτυπωμένο πάνω του.

 Δημοσιογράφος: Δεν είναι και στοιχείο ταυτότητας αυτό που συζητάμε; 

Νίκος Βούτσης: Σε ένα βαθμό. Μας σας είπα και το ποσοστό ότι είναι πολύ μεγάλος αυτό ο βαθμός. Αλλά δεν είναι υποχρεωτικός για όλους τους Έλληνες ούτε για όσους κατοικούν εδώ πέρα. Είμαστε ένα σύγχρονο κράτος, δεν είμαστε φονταμενταλιστικό ορθόδοξο κράτος. Έτσι; Ούτε Ταλιμπάν της Ορθοδοξίας.

Γι’ αυτό σας λέω αν αυτή η συζήτηση για τη μεταμνημονιακή Ελλάδα πηγαίνει σ’ αυτές τις έννοιες, δηλαδή να αναζητήσουμε τις σταθερές μας μετά την κρίση, εγώ το θεωρώ εύλογο, το συζητάω σοβαρά γι’ αυτό σας το λέω. Μπορεί να μην αποδέχομαι αυτή την άποψη, αλλά το συζητάω σοβαρά ως άποψη. Διότι το βλέπω και μέσα στη Βουλή. Δηλαδή μέσα από την κρίση και μέσα από μια κοινωνία που έχει δοκιμαστεί βαρύτατα αναζητούνται κάποιες σταθερές.

Το θέμα είναι σε ποια φάση, σε ποια εποχή και με ποιο πρόσημο αναζητούνται αυτές οι σταθερές. Διότι σταθερές πρέπει να υπάρχουν. Εγώ θα έλεγα για την πρόοδο, για την ανάπτυξη για την κοινωνική σύγκλιση, για τη συλλογικότητα, για ένα νέο διεθνές περιβάλλον, κλπ. Καταλάβατε; 

Δηλαδή θέλω να σας πω υπάρχουν δύο αντιλήψεις για τη χώρα μας μετά από του χρόνου το καλοκαίρι ελπίζω, ως χρονικό ορόσημο. Επί της ουσίας, ξεκινώντας από την αριστεία και τη συζήτηση την οποία σωστά ξεκινήσατε, πιστεύω ότι υπάρχει μία διαφορετική αντίληψη - εγώ θα την ονόμαζα προοδευτική τη μία συντηρητική την άλλη - οι οποίες διασταυρώνουν τα ξίφη τους επί παντός επιστητού. Αυτό είναι σωστό. (…)

Ξέρετε οι παραδόσεις σε πολύ μεγάλο βαθμό κρατιούνται όσο τις κρατάει και η εποχή τους. Δηλαδή δεν είναι θέμα να απαγορεύσεις ή να αλλάξεις κάτι διαφορετικό. Αυτό συμβαίνει στην αρχή κάθε συνόδου. Δηλαδή τώρα θα ξεκινήσει η Τρίτη Σύνοδος στις 2 Οκτωβρίου –την πρώτη Δευτέρα Οκτωβρίου. Δεν έχω κανένα πρόβλημα που θα υποδεχθούμε τον κύριο Ιερώνυμο. Θα έρθει, θα κάνει το σχετικό λειτουργικό, στο βαθμό μάλιστα που η πλειοψηφία, ή μάλλον αρκετοί από τους Έλληνες βουλευτές, ας πούμε τώρα, θα θέλανε μια τέτοια διαδικασία δηλαδή την ορκωμοσία τους κλπ.

Δημοσιογράφος: Εσείς εκτιμάτε ότι οι παρελάσεις θα πρέπει να καταργηθούν ή ενδεχομένως το μάθημα των θρησκευτικών να πάρει μια άλλη μορφή, να καταργηθεί; 

Νίκος Βούτσης: Επ’ αυτών έχει εξελιχθεί ο δημόσιος διάλογος εδώ και πολλά χρόνια. Μιλώντας για τις μαθητικές παρελάσεις δεν πιστεύω πως είναι ό,τι καλύτερο. Δεν είναι τυχαίο που δεν συμβαίνει σχεδόν πουθενά αλλού στην Ευρώπη; Από κει και πέρα όμως, κι αυτό σ’ ένα βαθμό παίρνει ένα πρόσημο παραδοσιακής λειτουργίας γύρω από την οποία εξυφαίνεται και η σχολική ζωή κλπ.

Νομίζω ότι χωρίς βίαιες κινήσεις από τα πάνω θα πρέπει να γίνει ένας ουσιαστικός διάλογος και για τις παρελάσεις δηλαδή το τι ακριβώς προσφέρουν κι αν είναι κάτι θετικό παρελάσεις που παίρνουνε κι ένα στρατιωτικό στυλ. Δεν είναι ακριβώς εκδηλώσεις… έτσι; Δηλαδή έχουνε μέσα τους αυτή την αντίληψη. Δεν το θεωρώ το μείζον αυτή τη στιγμή για την ελληνική κοινωνία, αλλά δεν αφίσταμαι και της σχετικής συζήτησης.

Και εν πάση περιπτώσει δεν δέχομαι και κανένα δάκτυλο ενώπιόν μου που θα μου λέει ότι «εσείς που βλέπετε κριτικά και δεν θέλετε τις παρελάσεις ή θέλετε τη θρησκειολογία κι όχι τη δογματική θρησκευτική κατήχηση είστε κάτι διαφορετικό ή είστε συντηρητικοί ή αναδιπλώνετε ή θέλετε τον εξισωτισμό προς τα κάτω» Τα θεωρώ αυτά πάρα πολύ ανόητα πράγματα. Και δυστυχώς καμιά φορά η βλακεία είναι ανίκητη και στην πολιτική διότι ακούγονται και πολλές απόψεις οι οποίες είναι πέραν του ορθού λόγου. (...).

Ολόκληρη η συνέντευξη στο video που ακολουθεί: