ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 4 Αυγούστου 2013

Ποιος ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς;

«Πάντα δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε.» (Απόστολος Παύλος)

Σήμερα είναι η επέτειος της 4ης Αυγούστου, ημερομηνία κατά την οποία ο Ι. Μεταξάς επέβαλε τη δικτατορία, το 1936.

Επειδή ο τίτλος αυτού του ιστολογίου είναι "Η Αλήθεια να Λέγεται", οφείλω ν' αναδεικνύω την αλήθεια ακόμη και για "δικτάτορες" που κατέλυσαν κάποτε τη "Δημοκρατία" του μίσους και του αλληλοσπαραγμού.

Θα ήθελα, λοιπόν, να αφιερώσω δυο λόγια στον Ιωάννη Μεταξά, που μπορεί να είναι και επίκαιρα. Μόνο που είναι λόγια τα οποία έγραψαν άλλοι και όχι εγώ:

«Σπαρασσόταν η Ελλάς, την εποχή εκείνη, από τον διχασμό. 
Κινήματα, αναρχία, δυναμικές προκλήσεις των κομμουνιστών. 
Η χώρα σε παρατεταμένη, ακήρυχτη εμφύλια διαμάχη.

Ο Γεώργιος Βλάχος προωθούσε από καιρό, δια της αρθρογραφίας του στην "Καθημερινή", την ιδέα αυταρχικής διακυβερνήσεως της χώρας.

Στις 24 Μαρτίου του 1935 τελείωνε το κύριο άρθρο του με την προτροπή: "Ο κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ ΔΙΚΤΑΤΩΡ. Και εάν δεν θέλει μόνος, τότε ας γίνει υπ’ αυτόν τριμελές ή τετραμελές διευθυντήριον."

Δεν ήταν, όμως, ο Ιωάννης Μεταξάς ο εκλεκτός του συντηρητικού κατεστημένου. "Κοινοβουλευτικός ήτο, κόμμα διηύθυνε. Αρχηγός ανεγνωρίζετο, συνδυασμούς έχριε, αλλά όλα αυτά κατά τρόπον παράδοξον και αήθη", θα γράψει ο Βλάχος στις 8 Δεκεμβρίου 1940, αναφερόμενος στην αντιπάθεια, που έτρεφε παλαιότερα προς τον ιδιόρρυθμο αυτόν άνδρα. (...)

(...) Ο Ι. Μεταξάς, καλώς ή κακώς, είναι ο τελευταίος που προσδιόρισε τη φυσιογνωμία της Δεξιάς. 

*Μετριοπαθής και συνετός στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, αντίθετος στην περιπέτεια της Μικράς Ασίας. 
*Κοινωνικός στα εσωτερικά ζητήματα. 
*Άκρως αποτελεσματικός στην ανασυγκρότηση του κράτους.

Άμεσος στόχος του ήταν η εξουδετέρωση της προκλήσεως των κομμουνιστών, και το έπραξε εφαρμόζοντας μεθόδους αυταρχικής διοικήσεως. Αυτό όμως ήταν κάτι που επεχείρησαν και οι Φιλελεύθεροι του Ελ. Βενιζέλου, με την εισαγωγή του "ιδιώνυμου" το 1929. 

Το ιδιοφυές ήταν ότι ο Μεταξάς προσπάθησε να αναχαιτίσει τη συνεχή ροή των πενομένων προς το ΚΚΕ δια της εισαγωγής μέτρων κοινωνικής προστασίας. 
Καθιέρωσε την οκτάωρη εργασία και την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων. 
(...) (...)
Είναι ενδιαφέρον ότι ο δικτάτωρ Ιωάννης Μεταξάς είχε αντιληφθεί πως δεν αρκούσαν τα μέτρα καταστολής για την αντιμετώπιση της κομμουνιστικής προκλήσεως, στη δεκαετία του ’30. 
Γνώριζε προφανώς ότι ακόμη και στα αυταρχικότερα των καθεστώτων είναι αναγκαία η συναίνεση των πολιτών. 

Παράδοξο είναι ότι οι κοινοβουλευτικοί ηγέτες της μεταπολιτεύσεως δεν αντελήφθησαν ότι για την εξάρθρωση παγιωμένων αντιλήψεων έπρεπε να προηγηθεί διαμόρφωση νέας κοινωνικής συνειδήσεως. 
Είχαν στη διάθεσή τους περισσότερα από τριάντα χρόνια.
Δεν το έπραξαν και αντιμετωπίζουν χάος.»  (Του Κώστα Ιορδανίδη, kathimerini)

******      ******

«Όπως και με την επαγγελματοποίηση του στρατού, ο Μεταξάς ήθελε να προσδώσει στο Νέον Κράτος του τεχνοκρατικό χαρακτήρα, επανδρώνοντάς το τόσο με πανεπιστημιακούς ειδήμονες όσο και με εκπροσώπους του μεγάλου κεφαλαίου. 

Η προσπάθεια επιστημονικής οργάνωσης του κράτους και της οικονομίας ήταν εμφανής και σε άλλους τομείς, όπως της γεωργίας και της εργασίας, και υπερέβαινε τις κομματικές εντάξεις και τις πολιτικές σκοπιμότητες - ίσως και λόγω έλλειψης δικών του ικανών στελεχών από το Κόμμα των Εθνικοφρόνων. 

Ο γεωπόνος (και ακαδημαϊκός) Γεώργιος Κυριάκος τοποθετήθηκε υπουργός Γεωργίας και ο επίσης γεωπόνος (και υποδιοικητής της ΑΤΕ) Μπάμπης Αλιβιζάτος γενικός γραμματέας του υπουργείου Γεωργίας, και (από τον Σεπτέμβριο του 1939) υφυπουργός Συνεταιρισμών. 

Ο παλαίμαχος συνδικαλιστής (και πρώην κομμουνιστής) Αριστείδης Δημητράτος διορίστηκε υφυπουργός Εργασίας (1936-41).

Σύμφωνα με τον ιδρυτικό νόμο, το υφυπουργείο του "Εργάτη-Υπουργού" θα μεριμνούσε "συστηματικώς περί της εξασφαλίσεως [της] συνεργασίας εργασίας και κεφαλαίου. 

Το Ανώτατον Οικονομικό Συμβούλιον (ΑΟΣ), το ανώτατο συμβουλευτικό όργανο του κράτους σε οικονομικά ζητήματα που ιδρύθηκε κατά τη διεθνή κρίση του 1929, διευρύνθηκε με τη συμμετοχή περισσοτέρων πανεπιστημιακών οικονομολόγων και τεχνοκρατών (με εξαίρεση την απομάκρυνση του Αλέξανδρου Σβώλου) και επεξέτεινε το γνωμοδοτικό ρόλο του. 
(...) (...)
Το Νοέμβριο του 1936 ιδρύθηκε η Εθνική Οργάνωσις Νέων (ΕΟΝ), η οποία στόχευε στο να δημιουργήσει το μαζικό λαϊκό έρεισμα που στερούνταν το καθεστώς. 

Επιπλέον, μέσα από τις τάξεις της το καθεστώς θα αναζητούσε, μελλοντικά, αφοσιωμένα πρόσωπα για τη στελέχωση του κρατικού οργανισμού. 

Το Νέον Κράτος επιδίωκε μέσω της ΕΟΝ τη δημιουργία μιας "πραγματικά ανεξαρτήτου, ανιδιοτελούς και υπευθύνου ηγέτιδας τάξεως", μιας "εθνικής πολιτικής αριστοκρατίας", η οποία θα οδηγούσε το Έθνος προς "νέας εκπολιτιστικάς κατακτήσεις". 
(...) (...)
Σε πνευματικό επίπεδο, καινοτόμο αποτέλεσε η στροφή του μεταξικού καθεστώτος προς τη δημοτική γλώσσα. 

Ο ίδιος ο Μεταξάς χρησιμοποιούσε στους λόγους του μια απλουστευμένη, πλήρως κατανοητή από τον λαό γλώσσα και προέτρεπε τους νέους συγγραφείς να γράφουν στη γλώσσα "εις την οποίαν ο μέγας ποιητής Σολωμός έγραψε τον Εθνικόν ύμνον". 

Η προσπάθεια να καλλιεργηθεί και να καθιερωθεί η δημοτική χαρακτηρίστηκε από τον Μεταξά "προσπάθεια κατ’ εξοχήν εθνική και λαϊκή" και, μεταξύ άλλων, ήταν αποτελεσματικό εργαλείο για την αφομοίωση των ξενόφωνων.

Τον Αύγουστο του 1936 (Α.Ν. 40) η χρήση της δημοτικής διευρύνθηκε στις τέσσερις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου και το 1939 (ΑΝ. 1644) επεκτάθηκε και στις δύο τελευταίες. 

Τη στροφή αυτή συμπύκνωνε η τοποθέτηση του δημοτικιστή λογοτέχνη και δημοσιογράφου Κωστή Μπαστιά (εκδότη των Ελληνικών Γραμμάτων και συνεργάτη του Αλέξανδρου Δελμούζου) στη θέση του γενικού διευθυντή Γραμμάτων και Καλών Τεχνών του υπουργείου Παιδείας. 

Η ίδρυση του ΟΕΣΒ (προδρόμου του ΟΕΔΒ) σκόπευε να καταπολεμήσει την κερδοσκοπία "κάποιων βιβλιοκαπήλων" και τη διάθεση των σχολικών βοηθημάτων στους μαθητές "εις φθηνάς τιμάς". 

Στις 28 Νοεμβρίου 1938 ο Μεταξάς ανέλαβε ο ίδιος προσωπικά το υπουργείο Παιδείας και στις 14 Δεκεμβρίου όρισε μια επιτροπή υπό τον Μανώλη Τριανταφυλλίδη (καθηγητή της Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης) για τη σύνταξη του τόμου Β' της νεοελληνικής γραμματικής για τους εκπαιδευτικούς λειτουργούς – η Νεοελληνική Γραμματική (της δημοτικής) τυπώθηκε τον Ιούνιο του 1941 . 

Τα πολιτικά συνδηλούμενα αυτής της κίνησης υποδηλώνονταν στον τόμο Α’, ο οποίος συνιστούσε την Ιστορική Εισαγωγή της γραμματικής: "το κράτος πρέπει να μιλήσει στο λαό με τη γλώσσα του και μόνο με αυτή είναι δυνατό να τον μορφώσει". 

Η "νέα κοινή" θα γινόταν "όργανο ενός νέου πολιτισμού ελληνικού". 
Η "μητρική γλώσσα των νέων Ελλήνων" θα γινόταν, "κατάλληλα καλλιεργημένη, άξιο όργανο ενός νεοελληνικού πολιτισμού". 

Το "νέο γλωσσικό ιδανικό" του μεταξικού καθεστώτος επαγγελλόταν "ένα άνθισμα νεοελληνικού πολιτισμού [...] ελληνικού πολιτισμού πρωτότυπου" (δηλαδή του Τρίτου Ελληνικού) και θα στοιχειοθετούσε "την ορμή και τη θέληση του έθνους για μια πραγματική αναγέννηση". » (Πηγή)

******

Τι έγκλημα που η αναγέννηση του έθνους, την οποία οραματιζόταν ο Ιωάννης Μεταξάς, θάφτηκε, μαζί με το έθνος, στα μπάζα της "Δημοκρατίας"-Λαμογιοκρατίας!

Διαβάστε εδώ για τον περίεργο θάνατο του Ιωάννη Μεταξά, στις 29 Ιανουαρίου του 1941.

Στον Ιωάννη Μεταξά είχα αφιερώσει τον περασμένο Ιανουάριο άρθρο που θα το βρείτε εδώ.
Δείτε πώς πέθανε ο Ιωάννης Μεταξάς εδώ.