ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Άθως: Το άντρο της ειδωλολατρίας

Με αφορμή τη μεταφορά της δήθεν "Αγίας Ζώνης" στη Ρωσία από τον αγιορείτη Ρασπούτιν, τον πανούργο "Γέροντα" Εφραίμ, έκρινα σκόπιμο, για χάρη των πεπλανημένων Ορθοδόξων Χριστιανών, να αναδημοσιεύσω σχετικό άρθρο μου που είχε αναρτηθεί και στο phorum.gr, στις 25 Αυγούστου, 2008:

"Αλλ' ο Ύψιστος δεν κατοικεί εν χειροποιήτοις ναοίς, καθώς ο προφήτης λέγει• Ο ουρανός είναι θρόνος μου, η δε γη υποπόδιον των ποδών μου• ποίον οίκον θέλετε οικοδομήσει δι' εμέ, λέγει Κύριος, ή ποίος ο τόπος της αναπαύσεώς μου; Η χειρ μου δεν έκαμε ταύτα πάντα;" (Πράξεις των Αποστόλων 7: 48-50)

Το λένε και Περιβόλι της Παναγίας, αν και στην πράξη είναι απλά ένας περίβολος Ειδωλολατρίας. Πρόκειται για το κατ’ ευφημισμόν Άγιο Όρος, μια περιοχή απείρου φυσικού κάλλους, που θα μπορούσε να είναι η πύλη του ουρανού για άνδρες και γυναίκες που αναζητούν πνευματική μεταρσίωση και επικοινωνία με το Θείο, αντί να είναι φυτώριο θρησκευτικού φανατισμού, τυπολατρίας και δεισιδαιμονίας.

Κι όμως, ο Άθως αποκαλείται «Κιβωτός της Ορθοδοξίας»…
Ποιας Ορθοδοξίας όμως;

Της Ορθοδοξίας που ψέλνει κατανυκτικά στον Ύψιστο: «Σε υμνούμε, Σε ευλογούμε, Σε ευχαριστούμε, Κύριε! Και δεόμεθά σου, ο Θεός ημών», ή της “Ορθοδοξίας” που καταριέται ψέλνοντας στην Παναγία: «Άλαλα τα χείλη των ασεβών των μη προσκυνούντων την εικόνα σου τη σεπτή»;

Της Ορθοδοξίας που προσεύχεται εν πνεύματι: «Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της Αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος, και σώσον Αγαθέ τας ψυχάς ημών», ή της “Ορθοδοξίας” που σταυροκοπιέται μπροστά σε χειροποίητες εικόνες της Παναγίας, εκλιπαρώντας έλεος από ένα είδωλο;

Είναι προφανές ότι έχουμε να κάνουμε με δύο διαφορετικά πνεύματα, όπου δυστυχώς το Πνεύμα της Αληθείας έχει επισκιαστεί από το δημοφιλέστατο πνεύμα της ειδωλολατρίας.

Η Ορθοδοξία δυστυχώς πάσχει από θρησκευτική σχιζοφρένεια, μια σχιζοφρένεια που συντηρεί και προάγει το ίδιο το κατ’ ευφημισμόν Άγιο Όρος.

Οι γέροντες, οι μοναχοί και οι ιερομόναχοι, που υποτίθεται πως αποσύρονται εκεί για ν’ αγιάσουν, αντί να είναι πνευματικοί φάροι που θα φώτιζαν τους ανθρώπους ώστε ν’ αφυπνιστεί το πνεύμα, ο “λύχνος του Θεού” μέσα τους, έχουν καταδικάσει τους εαυτούς των κι εκείνους που προσβλέπουν σ’ αυτούς για καθοδήγηση σε επαίτες της ανύπαρκτης χάρης των ειδώλων που οι ίδιοι σκαρφίζονται και κατασκευάζουν.
Έτσι, όχι μόνο δεν αγιάζουν αλλά ξεπαγιάζουν πνευματικά με το κομποσκοίνι στο χέρι. Όχι μόνο δεν σηματοδοτούν το δρόμο προς τη σωτηρία, αλλά σέρνουν το χορό στο δρόμο της απώλειας.

Σας εξομολογούμαι ότι με περίσκεψη και θλίψη γράφω τις γραμμές αυτές, και δεν έχω πρόθεση να προσβάλλω το θρησκευτικό αίσθημα των πιστών. Γνωρίζω πόσο δεμένος συναισθηματικά είναι ο Ορθόδοξος Χριστιανός με τις θρησκευτικές του παραδόσεις, με τη λατρεία των δήθεν θαυματουργικών εικόνων της Παναγίας, με τη λατρεία "ιερών" κειμηλίων, όπως κομμάτια από δήθεν τίμιο ξύλο, δήθεν τίμιο ήλο, τη δήθεν τίμια ζώνη της Παναγίας, τα δήθεν τίμια δώρα (Σμύρνα, Χρυσό και Λίβανο), λείψανα υποτιθέμενων αγίων, μεταξύ των οποίων και η Κάρα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, του οποίου το δεξιό αυτί σώζεται ολόσωμο(!) και άλλα "ιερά" συμπράγκαλα που του παρουσιάζουν κάθε τόσο οι αγιορείτες μοναχοί για να προσκυνήσει και να λάβει τάχα τη χάρη τους, εξωθώντας τον απροκάλυπτα στην ειδωλολατρία.

Θλίβεται η ψυχή μου όταν ακούω ότι έβγαλαν τη "θαυματουργική" εικόνα «Άξιον Εστί» από την κρύπτη της στο Άγιο Όρος για να τη μεταφέρουν σε μια περιοχή που την έπληξε ο σεισμός, ή οι πυρκαγιές, ή έτσι στα καλά καθούμενα, επειδή κάποιες μητροπόλεις είχαν ανάγκη από ρευστό.
Έλεος πια! Πού πήγε, λοιπόν, ο κοινός νους των πιστών; Ή μήπως φοβούνται να σκεφτούν μπας και κολαστούν;

Πώς άραγε διασώθηκαν και μεταφέρθηκαν όλ’ αυτά τα "ιερά" συμπράγκαλα στο Άγιο Όρος, όταν γνωρίζουμε ότι το 70 μ.Χ. μια εξέγερση των υπόδουλων Εβραίων οδήγησε τον Τίτο στην Ιερουσαλήμ που την κατέστρεψε ολοκληρωτικά και δεν έμεινε λίθος επί λίθου;

Αλήθεια, πόσο μεγάλος ήταν άραγε ο σταυρός του Ιησού ώστε να έχουν προμηθευτεί με κομμάτια από το “Τίμιο Ξύλο” εκατομμύρια Ορθόδοξες και Καθολικές Εκκλησίες ανά τον κόσμο;

Διάβασα ότι μόνο στο Άγιο Βήμα της Μονής Μεγίστης Λαύρας φυλάσσονται τρία κιβώτια με "Τίμιο Ξύλο"! Βλέπετε ότι οι πλανώντες γίνονται στη συνέχεια και πλανώμενοι. Κατασκευάζουν ψέματα τα οποία στη συνέχεια πιστεύουν και οι ίδιοι, διότι παραδίδονται σε αδόκιμο νου, όπως λέει ο Απ. Παύλος: «Και καθώς απεδοκίμασαν το να έχωσιν επίγνωσιν του Θεού, παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμον νούν, ώστε να πράττωσι τα μη πρέποντα.» (Προς Ρωμαίους 1:28)

Και πώς κατάλαβε η Αγία Ελένη ότι ο σταυρός που ανακάλυψε ήταν του Ιησού και όχι των δύο ληστών που συσταυρώθηκαν με αυτόν; Μην ανησυχείτε! Οι ευφάνταστοι και αδίστακτοι αγιορείτες φρόντισαν να κατασκευάσουν ένα χοντροκομμένο μύθο και γι’ αυτό: «Εκεί έβαλε κι έσκαψαν η αγία. Κι οι κόποι της βραβεύθηκαν πολύ γρήγορα. Κάποια μέρα οι εργάτες ανέσυραν από τα χώματα το ιερό σύμβολο μαζί με τους σταυρούς των δύο ληστών. Τον γνήσιο Σταυρό τον διέκριναν από ένα θαύμα που έγινε με τη δύναμή Του. Μια νεκρή αναστήθηκε μόλις το ευλογημένο τούτο Ξύλο άγγιξε το κορμί της. Τότε η αγία πλημμυρισμένη από ανεκλάλητη χαρά κι αγαλλίαση κάλεσε τον επίσκοπο της Άγιας Πόλεως και ύψωσε τον Τίμιο Σταυρό, ενώ τα πλήθη των πιστών που συνέρρευσαν εκεί, με ευλάβεια μοναδική έψαλαν το “Κύριε ελέησον” .»

Χρειάζονταν άραγε όλ' αυτά τα παραμύθια για να προσελκύσουν μοναχούς και επισκέπτες στη μαγευτική χερσόνησο του επιβλητικού Άθωνα, που αναδύεται μεγαλοπρεπώς από το βόρειο Αιγαίο και η κορυφή του θαρρείς πως αγγίζει τον ουρανό; Μέσα σ’ ένα ανεπανάληπτου φυσικού κάλλους περιβάλλον, όπου τα παρθένα δάση με την τεράστια ποικιλία φυτών και δένδρων (κουμαριές, έλατα, καστανιές, πεύκα, λεύκες, δίπλα-δίπλα) και τα άφθονα γάργαρα τρεχούμενα νερά διηγούνται τη δόξα του Θεού και αναγγέλλουν τα έργα των χειρών αυτού, έναν απέραντο ναό με στέγη τον ουρανό, ποιο υγιές πνεύμα θα χρειαζόταν χειροποίητα αντικείμενα και λείψανα για να λατρέψει το Θεό;

Ποια υγιής ψυχή θα έσκυβε μπροστά σε εικόνες, ζώνες, λείψανα, ξύλα και καρφιά για να προσεγγίσει το Θείο; Κι όμως, όλα αυτά συμβαίνουν στο Περιβόλι της Παναγίας...

Αυτή είναι η Κιβωτός της Ορθοδοξίας, δηλαδή η ειδωλολατρική της ταυτότητα, όσο κι αν η Ορθοδοξία αλαζονικά και αυτάρεσκα ισχυρίζεται πως είναι μια μονοθεϊστική θρησκεία και η μόνη αποκεκαλυμμένη Αλήθεια.

Κι αν οι ειδωλολάτρες Ορθόδοξοι μοναχοί δε μπορούν να δουν το Θεό στην ομορφιά της Φύσης που τους περιβάλλει, δεν έχουν άραγε ποτέ διαβάσει τις δύο πρώτες από τις Δέκα Εντολές, τις οποίες ο Χριστός δεν ήλθε να καταργήσει, ώστε να γνωρίζουν ότι είναι ειδωλολάτρες; Δεν έχουν διαβάσει ποτέ το εδάφιο της αποκάλυψης που απαγορεύει την προσκύνηση οποιουδήποτε άλλου πλην του Θεού; «Και έπεσον έμπροσθεν των ποδών αυτού, δια να προσκυνήσω αυτόν. Και λέγει μοι• Πρόσεχε μη κάμης τούτο• εγώ είμαι σύνδουλός σου και των αδελφών σου, οίτινες έχουσι την μαρτυρίαν του Ιησού• τον Θεόν προσκύνησον.» (Αποκάλυψη 19:10)

Και όταν καθιέρωναν το άβατον, επιδεικνύοντας το φυλετικό ρατσισμό που τους διακατέχει, δεν είχαν άραγε διαβάσει ποτέ τα λόγια του Αποστόλου Παύλου (Προς Γαλάτας 3:28): «Δεν είναι πλέον Ιουδαίος ουδέ Έλλην, δεν είναι δούλος ουδέ ελεύθερος, δεν είναι άρσεν και θήλυ διότι πάντες σεις είσθε ένας εν Χριστώ Ιησού»;

Και γιατί οι μοναχοί και όλος ο κλήρος έχουν φορέσει τις μαύρες, αραβοπερσικής προέλευσης, κελεμπίες; Δε λένε ότι ο Χριστός αναστήθηκε; Για ποιον πενθούν;
Τους λυπάται η ψυχή μου με τέτοιες βαριές στολές, μακριά γένια και μαλλιά, με κρύο και με ζέστη…

Κι αν δεν μελετούν τις Γραφές, με τι ασχολούνται οι μοναχοί εκεί στο Περιβόλι της Παναγίας; Με το να ενυπνιάζονται ενύπνια ειδωλολατρικής προέλευσης; Με το να μετράνε το κομποσκοίνι λέγοντας αδιαλείπτως το Κύριε Ελέησον, λες και ο Θεός είναι κουφός ή ανάλγητος και δε θέλει να τους ελεήσει; Με το να λιβανίζουν τα είδωλα, όπως την εικόνα Άξιον Εστί από το πρωί μέχρι το βράδυ, μπας και συγκινηθεί η Παναγία να παρακαλέσει το γιο της, ώστε εκείνος να παρακαλέσει το Θεό για να τους κάνει τη χάρη να τους ελεήσει;

Φοβάμαι ότι το κατ’ ευφημισμόν Άγιο Όρος είναι απλά η κιβωτός της ειδωλολατρίας, το άντρο του θρησκευτικού σκοταδισμού. Την επόμενη φορά που θα βγάλουν στη γύρα το Άξιον Εστί ή άλλα "ιερά" συμπράγκαλα προς συγκέντρωση χρημάτων, ας σκεφτούν ότι παρασύρουν χιλιάδες πιστών σε βαθύτερο πνευματικό σκοτάδι και ότι οι ίδιοι αμαρτάνουν αμαρτία βαριά.

Λυπάμαι που στενοχώρησα πολλούς με τα γραφόμενά μου. Προσπάθησα να είμαι ήπια όσο μπορούσα, αν και το θέμα μου προκαλεί θυμό και αγανάκτηση. Γλυκές οι παραδόσεις, γλυκύτερη όμως η Αλήθεια, όσο πικρή κι αν είναι.

Όταν το υποτιθέμενο Φως, που θάπρεπε να είναι η κρατούσα θρησκεία στη χώρα μας, έχει βυθιστεί στο σκοτάδι, είναι ν’ απορούμε που ολόκληρη η κοινωνία μας, με σημαιοφόρους την πολιτική ηγεσία, έχει περιέλθει σε ηθική εξαχρείωση και παρακμή; Όταν το υποτιθέμενο Άλας της Γης έχει χάσει την αλμυρότητά του, ποιος και με τι θ’ αλατίσει την κοινωνία για να μη σαπίσει;

Αχ και ν’ άναβε μια σπίθα πνευματικής ανάνηψης στο Άγιο Όρος! Είμαι σίγουρη πως υπάρχουν και αγαθά πνεύματα εκεί.

Αχ και ν’ άρχιζε μια επανάσταση συνειδήσεων από την Κιβωτό της Ορθοδοξίας!

Αχ και νάκαναν όλοι οι έχοντες υγιή νου μια παρόμοια ευχή!

Μακάρι να γινόταν ένα εθνικό θαύμα!

Ονειρευτείτε παρακαλώ κι εσείς, οραματιστείτε μια καλύτερη κοινωνία, και βάλτε όλοι ένα μικρό λιθαράκι για να χτιστεί. Δυστυχώς δεν υπάρχει ο από μηχανής θεός που θα το κάνει αυτό για μας…

**************
Αυτά που μόλις διαβάσατε τα έγραψα τον Αύγουστο του 2008. Δεν θα μπορούσα τότε να φανταστώ ότι σύντομα θ' ακολουθούσαν χρόνια εφιαλτικής οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης...