ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Ευρωζώνη: μια ουτοπία με προβλέψιμο τέλος;


O Economist φοβάται συντριβή της Ευρωζώνης! Ή μήπως η καλή εφημερίδα υπηρετεί σκοτεινά συμφέροντα που εύχονται τη διάλυση της ΕΕ και τη δρομολογούν; Ανεξιχνίαστοι, γαρ, οι ευσεβείς πόθοι των παγκόσμιων πρωθιερέων του Μαμμωνά. Όπως και νάχει το πράγμα, τα θεμέλια της Ευρωζώνης τρίζουν επικίνδυνα, αφού το οικοδόμημά της είναι χτισμένο όπως-όπως στην άμμο, και οι ιδιοτελείς όσο και μωροφιλόδοξοι ηγέτες της είναι πολιτικοί νάνοι, υπηρέτες των τραπεζιτών, χωρίς όραμα, χωρίς αρχές και αξίες.



Είναι προφανές ότι η οικονομική κρίση στη ζώνη του ευρώ έχει μετατραπεί σε πανικό. "Είναι πραγματικά αυτό το τέλος;" είναι ο τίτλος του άρθρου του Economist. «Ωστόσο, η απειλή μιας καταστροφής δεν την σταματάει πάντα από του να συμβεί. Οι πιθανότητες της ζώνης του ευρώ να κατακερματιστεί έχουν αυξηθεί ανησυχητικά χάρη στον οικονομικό πανικό, τη ραγδαία αποδυνάμωση των χρηματοπιστωτικών προοπτικών και τη στενόμυαλη και παρακινδυνευμένη πολιτική. Οι πιθανότητες για μια ασφαλή προσγείωση φθίνουν γρήγορα.»



Σε σημερινό του άρθρο στους Financial Times, με τίτλο "Blackmail, bail-outs and unacceptable austerity" (Εκβιασμός, διασώσεις και απαράδεκτη λιτότητα), ο καθηγητής Lawrin Armstrong γράφει χαρακτηριστικά: «Σύμφωνα με τον προφέσορα Streeck, η τέταρτη θεσμική "διόρθωση" από το τέλος της μεταπολεμικής οικονομικής άνθισης δεν εμπλέκει "τη δημόσια επίταξη ιδιωτικών πηγών για προγράμματα διάσωσης" αλλά το αντίθετο: τη διάλυση αυτού που απομένει από το κοινωνικό κράτος και τα κοινωνικά δικαιώματα για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις του ιδιωτικού κεφαλαίου.
Έχοντας εκβιαστεί στο να διασώσουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα το 2008, οι κυβερνήσεις τώρα πιέζονται από τα ίδια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για να επιβάλουν πολιτικά απαράδεκτες λιτότητες στους πολίτες τους.»

Ποιος, λοιπόν, θα σώσει τα ευρωπαϊκά κράτη από τα αδηφάγα και αδίστακτα "κράτη εν κράτοις", δηλαδή τις τράπεζες; Βλέπετε, ο Μαμμωνάς που λατρέψαμε για θεό, μας εκδικείται…

Πάντως, εμείς οι Έλληνες, με ή χωρίς ευρώ, αν δεν αλλάξουμε ριζικά τη νοοτροπία της ανοχής προς την πολιτική αλητεία, τoν κομματικό διχασμό, τη λούφα, την αρπαχτή, τον ερασιτεχνισμό και τον δεβαριεσισμό, δεν έχουμε αυτόνομο μέλλον, παρά μόνον ως υποτελείς στους Αμερικάνους, τους Γερμανούς, τους Κινέζους, τους Τούρκους ή άλλους περαστικούς. Αν δεν αποκτήσουμε συλλογική εθνική συνείδηση, επαγγελματική συνείδηση, και στοιχειώδη ηθική συνείδηση είμαστε τελειωμένοι. Τέρμα τα ψέματα. Όσο κοροϊδέψαμε τους εαυτούς μας τους κοροϊδέψαμε...



Άλλωστε, με εξουθενωτική συνταγή διάσωσης, διεφθαρμένο και ανίκανο πολιτικό σύστημα, υδροκέφαλο κράτος-μπάχαλο, τραπεζίτες ανθέλληνες και φοροδιαφεύγουσα οικονομική ολιγαρχία και ελεύθερους επαγγελματίες, δεν υπάρχει ελπίδα. Όσο κι αν στύψουν μισθωτούς και συνταξιούχους στις περικοπές, όσο κι αν αυξήσουν άμεση και έμμεση φορολογία, πράγμα που το κάνουν οι βάρβαροι μετά μανίας τα τελευταία δύο χρόνια, η Ελλάδα είναι καταδικασμένη στην ύφεση, τη φτώχεια και την περιθωριοποίηση.